Het is gelukt!

Zesde blog over rondreis door Marokko - zaterdag, 21 maart 2015

Het is gelukt!

Met een brede glimlach op zijn gezicht komt daar Mohammed aangereden. Dat moet hem zijn: jaar of 50, djellaba aan, Marokkaanse muts op zijn bebaarde hoofd. Op de scooter rijdt hij vóór. Langs de voet van de Rifbergen, met uitzicht op de Middellandse Zee, over een kronkelweg en tussen stenen huizen door.

We worden hartelijk ontvangen. Daar is de zus van onze vriendin. Ze zoent Carolien alsof ze haar al jaren kent. Eén, twee, drie dochters komen naar binnen. Ze zijn allemaal even blij. Schoenen uit, slippers aan worden we in een grote kamer neergezet. We praten met handen en voeten. Onze gastheer doet echt zijn best – hij spreekt een paar woorden Nederlands. Mama en de dochters lachen. Dan wordt er gebeld. Naar zuslief in Veenendaal, naar opa en oma in Nederland, naar de broer in België. De telefoon blijft de hele tijd aan, zodat we met zo'n beetje iedereen tegelijk praten. We hebben tolken genoeg!

We verhuizen naar een andere kamer in het hart van het huis. Het is te koud voor ons, we gaan 'binnen' zitten. Als ik naar het toilet moet gaat Mohammed me voor. Hij laat alles zien en zet dan een ketel water op een gasbrander naast het gat in de grond. Ik kan alleen maar raden wat ik daarmee moet.

Het huis is groot. Drie verdiepingen. Mooi betegeld. Vloerkleden in de zitvertrekken. Een u-vormige bank. Grote, ronde verrijdbare tafels. Wat nodig is staat er. Verder geen overbodige prullaria. Aan de muur een klok, die niet op tijd loopt, en twee schilderijtjes.

Na een uurtje gaan we eten. Mama komt met een schaal, zeep en een ketel water. Ze giet het over onze handen zodat we ze kunnen wassen. Johannes 13 komt direct in onze gedachten. We eten heerlijk uit de tangine. En er is fish and chips. En zelfgebakken brood.

Tijdens de wandeling van 2,5 uur gaat de telefoon mee, inclusief de ontvanger, en een zak sinasappels. We kijken uit op de geboorteberg van onze vriendin, maar we kunnen er niet naartoe. Het is te nat. En inderdaad, we moeten ons best doen om begaanbare stukken land te vinden. Halverwege neemt Mohammed vijf minuten om te bidden.

's Avonds heeft de hele familie zich verzameld. De telefoon staat weer aan en kletst gezellig mee. De vierde dochter schuift ook naar binnen. Evenals een tante met haar dochter en twee kleinkinderen. We delen onze laatste stroopwafels. Als ze op zijn wordt er gevraagd of er geen varkensvet in zit. Nee. Daar hadden we thuis al op gelet.

We slapen die nacht heerlijk. De haan en de imam doen allebei hun best om ons vroeg te wekken. En dat lukt, om vijf uur zijn we wakker. We eten op tijd. Onze huurauto moet terug naar Oujda. Na het ontbijt vragen we Mohammed of we God mogen danken voor deze dagen en een zegen mogen bidden voor de familie. De hulplijn uit België wordt ingeschakeld. Er wordt druk overlegd. Uiteindelijk is er akkoord. Maar dan wel op de islamitische manier. Prima. Mohammed bidt. Rond de tafel doet de hele familie mee. Wij danken de Vader en zegenen dit gezin. Voor ons een hoogtepunt. Terug naar Oujda, waarvandaan we weer vertrekken naar ons koude kikkerland.

Reacties (1)

  • heleen

    22 maart 2015 op 22:24 | #

    wat zal dit bijzonder zijn ook voor jullie vriendin in nederland.
    Heel mooi om het ook weer even te lezen nadat jullie het al een beetje vertelt hebben.
    Met name het laatste stukje
    tot morgen !! :)

    antwoord

Plaats een reactie

U plaatst een reactie als gast
DMC Firewall is a Joomla Security extension!