Een biddende moeder

Getuigenis uit Liberia, deel 1 - woensdag, 15 april 2015

Een biddende moeder

Afgelopen zondag. Ik preek in de Regenboog. Een donkere man in pak zit aan de zijkant van de zaal. We luisteren naar Lukas 4. Jezus komt in de synagoge van Nazareth, een dorp zo groot als Overberg. Hij is daar opgegroeid en zijn voormalige dorpsgenoten vragen om een wonder: "Doe eens hier wat je eerder hebt gedaan in Kapernaum!" 

Dan vertelt de Heer twee verhalen. Over Elia en Elisa. Ze zijn allebei profeet in Israel. Hard nodig in hun eigen volk. Toch worden ze door God gestuurd naar mensen in het buitenland. De één naar een arme weduwe in Zarfath. De ander naar de vijandige Syriër Naäman.

Het maakt de synagogegangers woedend. Wil Jezus zeggen dat hij ook gekomen is voor die outsiders? Heidenen? Buitenlanders? Allochtonen? Vijanden? Dat kan niet waar zijn! En toch gaat hij de eeuwen door met juist díe missie – ook in Nederland anno nu.

Na de preek stapt de zwarte man op me af. "Ik wil je graag even spreken. Mijn naam is Bright. Ik ben erg geraakt door je preek. En zou graag eens met je verder praten."

Omdat ik direct door moet naar ICF nodig ik hem uit om mee te gaan. "Ik kom er zo meteen aan", is zijn antwoord. En inderdaad, een half uur later stapt hij de school binnen waar we samenkomen.

In de preek gaat het over de kracht van het gebed. Daarna is er ruimte voor getuigenissen. Opnieuw staat Bright op. En hij vertelt zijn verhaal. Zo indrukwekkend. "Als kind ben ik opgegroeid in Liberia. Een land dat werd verscheurd door oorlog. Waar kindsoldaten zijn geronseld voor de strijd. Ik maakte indertijd televisieprogramma's. Dat waarde mij niet vrij van het geweld. Op een dag werd ik in de stad opgepakt. Een soldaat met een AK47 sommeerde mij om me uit te kleden, op mijn onderbroek na. Ik hoopte maar dat de Amerikaanse dollars die ik bij me had niet zouden worden ontdekt. Want dan zou ik meteen als handlanger van Charles Taylor worden gezien."

"Mijn christelijke moeder woonde ver daar vandaan en wist niet wat er met mij aan de hand was. Maar ze werd toch heel sterk gedrongen tot gebed. Iemand had haar verteld dat 'de dood haar huis naderde'. Ze heeft toen zo krachtig voor mij geworsteld aan Gods troon. Een jaar later vertelde ze het mij. Zelfs de kleur van mijn onderbroek had ze in haar geest gezien! Ik ben er van overtuigd: mede dankzij het gebed van mijn moeder ben ik gered!"

"Nu ik in Nederland ben – ik kon daar niet langer blijven – vertel ik dit verhaal en het verhaal van andere vluchtelingen in een voorstelling met de titel 'As I left my fathers' house'.

Pas dan valt het kwartje. We zijn als ICF al weken bezig voor zijn organisatie om die voorstelling in Veenendaal te promoten: http://www.asileftmyfathershouse.nl/.

Elia, Elisa, Bright ... ze laten zien hoe Gods hart klopt voor vreemdelingen!

Reacties (2)

  • Riane van Beek

    16 april 2015 op 19:59 | #

    Geweldig!

    antwoord

  • Heleen Stuivenberg

    16 april 2015 op 18:03 | #

    Zo bijzonder. Erg onder de indruk. Gods grootheid kent geen grenzen.
    Woorden schieten tekort.

    antwoord

Plaats een reactie

U plaatst een reactie als gast
DMC Firewall is developed by Dean Marshall Consultancy Ltd